ಆಡದ ಮಾತಿನ ಭಾರ

ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕವಿತೆಯ

ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು ಖಾಲಿಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ

ಇಳಿಸಿಬಿಡುತಿದ್ದೆ.

ಅದ ಓದಿ , ಮೆಚ್ಚಿ  ಆಕೆ ಹೇಳುವ 

ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತಿಗೆ 

ನಾ ಮಾತನ್ನೇ ಮರೆಯುತಿದ್ದೆ .

ನಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ 

ಅದೇ ಕವಿತೆಯ, ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯ 

ಮೊರೆಹೋಗಿ ನನ್ನ 

ಭಾವನೆಗಳ ಅರಹುತಿದ್ದೆ .

ಒಂದು ದಿನ ಆಕೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ 

ತೋಳಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು

ನಾ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟೆ: 

ನಾ ಮಾತ ಮರೆತಿದ್ದೆ.

ಕವಿತೆಯ ಬರೆದು 

ಆಕೆಯ ಕೈಗಿಡೋಣವೆಂದು 

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಭಾವನೆಗಳ ತಂದು 

ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರದ ಚಿತ್ತಾರ ಮೂಡಿಸಿದೆ.

ಹಾಳೆ ಕವಿತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದಾಗ 

ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದೆ :

ಅವಳ ನೆರಳೂ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ಆಡದ ಮಾತಿನ ಭಾರವೆಲ್ಲಾ

ಕಣ್ಣಿರಾಗಿ ಹರಿದು 

ನನ್ನ ಜೀವ ಹೂವಿನಂತಾಯಿತು